%20.png){kind=small}
Cloaca
12 nov t/m 21 dec 2024 | Bruggebouw A10 West
Al jaren krijgt kunstminnend gemeenteambtenaar Pieternel voor haar verjaardag van haar collega's een kunstwerk uit het depot van de gemeentelijke kunstcollectie. Als blijkt dat deze miljoenen waard zijn en ze beschuldigd wordt van verduistering, vraagt Pieternel haar oude studievrienden om hulp. Joep, een ambitieuze politicus in huwelijkscrisis die hoopt minister van Buitenlandse Zaken te worden; Tom, een advocaat die net uit een afkickkliniek komt en Maarten, een beroemde toneelregisseur verwikkeld in een #metoo-affaire. Terwijl de vrienden Pieternel proberen te helpen, steken eigenbelang en persoonlijke ambities de kop op. Hoe sterk is de vriendschap nog na twintig jaar?
Cloaca geldt als één van de beste Nederlandse toneelstukken ooit geschreven en viert sinds de eerste opvoering in 2002 triomfen over de hele wereld. Nu komt het stuk terug naar Amsterdam. In cafésetting legt Dronken Mensen op pijnlijk-hilarische wijze de kwetsbaarheid van zowel kunst als vriendschap bloot.
tekst Maria Goos spel Linde van den Heuvel, Justus van Dillen, Xander van Vledder, Mark Kraan eindregie Mara van Vlijmen regieassistent Léon de Vrede vormgeving Mattia Papp kostuumadvies Dymph Boss techniek Jonar Verbart technische productie PK eventtechniek mede mogelijk gemaakt door Amsterdams Fonds voor de Kunst, Stichting Melanie, NORMA Fonds, Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Holland, Stichting Zabawas, P.W. Janssen's Friesche Stichting, Gemeente Amsterdam West en onze STAMGASTEN
Interview
"Theatergroep Dronken Mensen speelt 22 jaar na de eerste opvoering de klassieker Cloaca. Maria Goos schreef het voor de bevriende acteursgroep van toen, en ook nu is het een vriendenproductie. ‘Cloaca is bijna mythisch. Moet je je daar wel aan wagen? Juist!''
In de pers
"Justus van Dillen excelleert als windbuil Joep, een door-en-door opportunistische politicus, die zijn relatiebreuk vooral een probleem vindt omdat zijn naam wordt genoemd als mogelijke minister bij de formatie.''
"Op een draaischijf etaleren ze hun beklagenswaardige ongeschiktheid voor het leven. Daarbij valt Van den Heuvel op, die haar Pieternel, tussen al die haantjes, ook nog eens mooie tragische eenzaamheid meegeeft.'
"Voor wie het stuk pakweg 22 jaar geleden niet zag: het zou het jammer zijn hier meer prijs te geven, gaat het vooral zien. En zeker weten, voor wie er toen al bij was: ga vooral ook.''
De Theaterkrant
